My marathon secrets : 323 days

 photo RunforKiKa2_zps7af0757d.jpg

Vanaf nu ga ik jullie op de hoogte houden van alle ups and downs om mijn doelen te behalen: een mooi geldbedrag voor KiKa en de marathon van NYC uitlopen. Hierbij zal ik ook mijn; tips, blunders, playlists (ik ga nu echt leren om met muziek te trainen), voeding etc. naar voren laten komen, zodat de artikelen afwisselend en leuk blijven. Want een jaar lang mijn verhaal volgen? Ik wil er iets interessants van maken en voor mij is het nog een vreemd gevoel, maar ik hoop vooral dat ik jullie hier ook mee kan inspireren! De druk die erbij komt kijken gaat vast ten goede komen voor tijdens de mindere momenten. Toch nog even dat stapje extra, want he, ik doe het niet alleen voor mezelf maar ook voor KiKa, ik kan mijn sponsoren niet teleurstellen en jullie ook niet. Ik moet zeggen dat ik die druk nu al kan voelen, terwijl ik nog weinig kilometers op de teller heb staan.

Ik heb even getwijfeld of ik wel of niet de ins en outs (in grote lijnen hoor) wil delen over mijn blessure, maar laat ik het 1 keer op internet gooien, want die enkel zal ik nog heel vaak gaan vervloeken. Mijn enkel heeft vijf jaar geleden een flinke klap gekregen door een ongeluk. Genezen? Daar heb ik geen vertrouwen meer in. De pijn in verschillende mate hoort er gewoon bij, maar in principe is het altijd goed te doen. De maandelijkse bezoekjes aan de acupunctuur helpen hier goed bij. Mijn eerste halve marathon van afgelopen oktober vergeet ik het liefste. Het was niet alleen vreselijk zwaar door de zware benen (kapot trainen) en de pijnlijke gekneusde ribben, maar mijn enkel speelde daar ook al een rol. Een week voor de halve marathon begon het op te spelen en elke kilometer heeft dan ook echt pijn gedaan. Na de halve marathon kon mijn enkel dan ook niet herstellen. Rustig trainen hielp niet en elke stap, was een stap te veel. Dus een maandje rust en ik ben weer bijna de oude!

Die maand niets doen was voor mij echt wel afzien. Van elke dag trainen, naar niets… Ik kan het niet uitleggen, maar dat is zwaar. Als iemand ook maar zei dat ik een interessante enkel heb, kwam de woede al naar boven (fijn dat je het interessant vind, maar ik wil gewoon volleyballen en hardlopen). Genoeg gezeur over de blessure. Goed nieuws, want door mijn eigenwijsheid mag ik het trainen gaan opbouwen. Ik kon het niet meer laten en trok tegen het advies van de fysio mijn hardloopschoenen aan. Het waren 10 minuten, maar voor mij was dat, op dat moment, al genoeg. Ik vertelde het die middag bij de fysio en hij gaf mijn toestemming om het maar gewoon te proberen, “test het maar uit”. “Vanavond heb ik ook een volleybalwedstrijd?” Vooruit, hij tapte mijn enkel in en ik kon twee halve sets meespelen (trompetten ging af hoor). Als het goed ging kon ik maandag terug komen voor meer tape, zodat ik nog wat kon hardlopen of volleyballen. Prima, hoef je mij niet 2x te zeggen. Wat ik uiteindelijk gedaan heb afgelopen week? Vrijdag was het 10min hardlopen en meespelen met de wedstrijd, zaterdag de sportschool, maandag volleyballen maar dat ging helaas niet goed, dinsdag de sportschool, woensdag 12 minuten hardlopen, donderdag weer gevolleybald en gisteren (bijna) een hele wedstrijd gespeeld.

Ik ben allang blij dat ik weer iets kan doen. De fysio vindt het allemaal prima, maar als ik maar niet te enthousiast en te ver ga (hoe dan?). Het is nu mijn pijngrenzen opzoeken en gaan! Mijn eerste doel die ik hoop te behalen voor nu is om dit jaar weer de 5 km te lopen!

Liefs,
Marlissa

Share:

2 Comments

  1. December 13, 2014 / 8:46 am

    Wat een nare blessure 🙁 Echt vervelend dat je daar nu nog zoveel last van hebt. Ik vind het in ieder geval heel leuk om je verhaal te volgen het komende jaar, en ik zal je blijven supporten. Go Go Go!

  2. December 13, 2014 / 10:25 am

    Fijn dat je het weer kan opbouwen. Zo’n blessure lijkt me erg vervelend… Succes hiermee!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.